می شود در دل من عشق بکاری یا نه ؟!بر چمن زار دلم خوب بباری یا نه؟!من به شیرینی لبخند تو عادت دارمتو از این تلخی دوری گله داری یا نه؟!من همان عاشق در قاب گلوبند توامتو هنوز عاشق سرمست و خماری یا نه؟!پلک بر هم زدی و موج به دریا افتادکشتی عشق مهیاست ؛ سواری یا نه؟!مستی دیده ی تو دیده ی نرگس را بستتو گل...

قسم به خوبی حالم...شبی که می آیی..قسم به شعر و ترانه....شب و هم آوایی قسم به تلخی دوری...به واژه برگردبه زجر و صبر و تحمل...به این شکیبایی به سیل خاطره ها و عبور حسرتهابه وسعت دل تنگ و به عمق تنهایی قسم به لحظه نابی که فاصله طی شدبه شور و شوق من و تو....در اوج شیدایی قسم به بکری آغوشمان...به ایجازشب...

خواب دیدم که در آغوشِ منی، باور کنمست و دیوانه و مدهوشِ منی، باور کن خواب بودم که ز لبهای تو بوسیدم بازباده مینوشی و همنوشِ منی، باور کن لب به لب، دست به گیسو، یله در آغوشتگاهبر سینه و گه دوشِ منی، باورکن سر، فراگوشِ تو و زمزمه ی شعر و غزلچشمِ من، شعرِ من و گوش منی، باورکن دستِ شعر و غزلم، بستهی زند...

تو را گم کرده ام اما کجا یادم نمی آیدکجا ول کرده ای دست مرا یادم نمی آید به بدبختی به دست آورده بودم قلب سنگت راچرا آسان مرا کردی رها یادم نمی آید میان خواب و بیداری گمانم دیدمت با او...چه ظلمی کرده ا

بخواب ای محرم رازم، شبت خوشتو ای زیبا گل نازم، شبت خوش بخواب ای نام و جانبخش تو جاریبه لبهای غزل سازم، شبت خوش بخواب ای عشق جاری در وجودمدلیل شعر و آوازم، شبت خوش بخواب ای اوج آمال دل مننگاهت اوج پروازم، شبت خوش بخواب ای آنکه با یاد قشنگتبه قلب غصه می تازم، شبت خوش بخواب ای نازنین سینه ی منتو ای پای...

دیگر تو را میان غزل گم نمیكنمتا دارمت نگاه به مردم نمیكنم در گیر و دار تلخ رسیدن به درد عشقحتی به جان خویش ترحم نمیكنم این فصل، پا به ماه غمی ژرفگونه بودهرگز به این بهار تبسم نمیكنم من در بهشتِ عشق تو آدم شدم، ولیخود را خرابِ خوردن گندم نمیكنم ای بهترین بهانه برای نمردنمدیگر تو را میان غزل گم نمیكنم...

حالا دیدی؟!پاییز هم تمام شدیلدا هم گذشتزمستان هم تمام میشود هیچ چیز پایدار نیست!اما دلی که تنگ باشد همش به دنبال بهانه میگرددکه دل تنگی اش را با یک فصل یا یک شب توجیه کند!این ها تقصیر هیچ کس نیست ...مشکل دل هایمان است که زود به زودو برای کسانی تنگ میشود که خیلی هایشان لیاقت این دلتنگی را ندارند!

امشب از باده خرابم کن و بگذار بمیرم غرق دریای شرابم کن و بگذار بمیرم زندگی تلخ تر از زهر بود گر تو نباشی بعد ازین مرده حسابم کن و بگذار بمیرم تا به کی حلقه شوم سر بدر خانه بکوبم از در خانه جوابم کن و بگذار بمیرم قصه ی عشق بگوش من دیوانه چه خوانی؟ بس کن افسانه و خوابم کن و بگذار بمیرم گر چه عشق تو سر...

تو که عاشق نشدی، درد نمی دانی چیستآنچه غم با دل ما کرد نمی دانی چیست شب به باران نزدی تا که سحر برگردیچتربارانی و شبگرد نمی دانی چیست کوه قبل از فورانش به خودش می لرزدلرزه بر شانه ی یک مرد نمی دانی چیست کنده ای بودم و تبدیل به تابوت شدمآنچه قسمت سرم آورد نمی دانی چیستاز غمم هرچه بگویم تو نخواهی دانس...

حق ندارم به کسی از تو شکایت بکنمداستانی که دروغ است روایت بکنم شکل بوییدن تو با دل من کاری کردکه به یک شاخه گل سرخ حسادت بکنم! سالها زنگ غزل را زدم و در رفتمتا بیایی دم در سیر نگاهت بکنم دوستت دارم و تنها شده ام مثل خودتبا کسی جز تو روا نیست رفاقت بکنم گرچه بیمار منم آمده ام تا که تو رادر تن زخمی ای...